× تماس با ما
4 0 نظرات 1596 بازدید
تاریخ انتشار 15 - 1399/02/07

ماهواره نور و جنگ تفسیر‌ها با چاشنی زور‌گویی غربی‌ها

ماهواره نور و جنگ تفسیر‌ها با چاشنی زور‌گویی غربی‌ها

ماهواره نور و جنگ تفسير‌ها با چاشني زور‌گويي غربي‌ها

 

در دوران هفت ساله وزارت محمدجواد ظريف بر دستگاه سياست خارجي موضوع مذاکرات هسته اي و بعدها برجام و تيم مذاکره کننده آن و اخبار و تحولات حول اين موضوع هميشه در صدر اخبار سياست خارجي کشورمان بوده و با نام چند نفر عجين بوده است؛ اما در دو ماه گذشته و متاثر از بحران ناشي از شيوع کرونا در ايران و جهان که باعث بي خبري و کم خبري آنها شد فرصتي به اين توافق و طرف هاي ايراني و غيرايراني آن داد که حداقل در اين موضوع بخصوص، نفسي به راحتي بکشند و روزهاي آرامي را پشت سر بگذرانند.

 

خبر پرتاب موشک «نور» با کاربرد نظامي توسط سپاه پاسداران و جاخوش کردن آن در ارتفاع حدودا 500 کيلومتري بالاي سر ايراني ها و واکنش هايي که در محافل منطقه اي و بين المللي پيرامون آن شکل گرفت، بار ديگر بحث هاي برجامي را در صدر اخبار داخلي و تا حدود زيادي منطقه اي و بين المللي قرار داد و به نظر مي رسد اين سرآغاز دوره اي جديد از اخبار و تحولات برجامي باشد.

 

در تمام پنج سالي که از نهايي شدن و اجراي برجام مي گذرد موضوع برنامه موشکي ايران يکي از اصلي ترين مسائلي بوده است که بين ايران و ديگر طرف هاي برجام مطرح بوده است. غربي ها بارها خواستار مذاکرات ايران در مسئله موشکي و مسائل منطقه اي شدند و هر بار موضع ايران روشن و مشخص بود: مذاکره نمي کنيم (البته اين مخالفت مانع آن نبود که سکانداران سياست خارجي در تهران از روشنگري و تبيين و شفاف سازي برنامه موشکي ايران پرهيز کنند و يا ابايي داشته باشند ولي به تعبيري که بعضا استفاده مي شد، به هيچ وجه مذاکره اي که منظور از آن توافق بر سر برنامه موشکي ايران باشد پذيرفته نشد). در تمام اين سال ها، هر فعاليت موشکي ايران و با هر کيفيتي که انجام شده با واکنش آمريکا و طرف هاي اروپايي برجام و حتي گاهي ديگر کشورها هم شده است. 

 

قبل از پرداختن به متن قطعنامه 1929 (2010) و تفاوت هايي که متن بند 3 ضميمه A قطعنامه 2231 (2005) با آن قطعنامه دارد، بايد اذعان داشت که برنامه موشکي ايران همواره آماج حملات  غربي ها و متحدان آن بوده است. ديپلمات هاي ايراني بارها دلائل و توجيهات عقلاني و راهبردي رويکرد ايران در تقويت بنيه دفاعي خود در حوزه موشکي را با زبان و توصيفات مختلف گفته اند اما، مادامي که برنامه موشکي ايران يک «توانمندي بازدارنده» براي ايران باشد، هزاران از اين دست توجيهات و استدلال ها هم که باشد باز نبايد انتظار داشت غربي ها، آنقدر منطقي و منصف باشند که دلائل ايران را، که ريشه در تجربه چهل سال گذشته کشور و بويژه جنگ تحميلي هشت ساله دارد، بپذيرند. 

 

مروري به متن قطعنامه 2231 در مورد برنامه موشکي ايران (در بند سه ضميمه A)  نشان مي دهد که هشدارها و اعتراضات و انتقادات غربي ها توجيه درستي ندارد و بيش از اينکه برخواسته از متن اين قطعنامه و دلائل حقوقي و فني باشد، يک فضاسازي سياسي براي مشروعيت بخشيدن به اعمال فشارهاي خود بر تهران دارد. 

 

در قطعنامه 1929 متني کاملا الزام آور و شديد در خصوص برنامه موشکي ايران به کار رفته بود:

 

 

1929 (2010):
Decides that Iran shall not undertake any activity related to ballistic missiles capable of delivering nuclear weapons, including launches using ballistic missile technology y, and that States shall take all necessary measures to prevent the transfer of technology or technical assistance to Iran related to such activities; 

 

اما بدنه اصلي اين متن، با تغييراتي مهم و ماهوي، در قطعنامه 2231نيز مورد استفاده قرار گرفت:

 

 

2231(2005):
Iran is called upon not to undertake any activity related to ballistic missiles designed to be capable of delivering nuclear weapons, including launches using such ballistic missile technology, until the date eight years after the JCPOA Adoption Day or until the date on which the IAEA submits a report confirming the Broader Conclusion, whichever is earlier.

 

متن قطعنامه 2231 در مورد برنامه موشکي ايران دو تفاوت ماهوي کاملا حقوقي به نفع ايران نسبت به قطعنامه 1929 شوراي امنيت دارد که در سال 2010 به تصويب رسيد. در قطعنامه 1929 از عبارت الزام آور Decide (تصميم گرفتن) استفاده شده است که براساس ماده 25 منشور ملل متحد، اين قطعنامه را براي همه کشورها الزام آور مي کند، در صورتي که در قطعنامه 2231 اين عبارت جاي خود را به عبارت غيرالزام آور (و بيشتر توصيه اي) call upon (خواستن/فراخواندن) داده است ولذا، از نظر بار حقوقي و الزام آوري، فاصله اي زياد با عبارت قطعنامه 1929 دارد.

 

همچنين در قطعنامه 2231 عبارتي به متن مربوط به برنامه موشکي اضافه شده است که کليت اين متن را نسبت به متن قطعنامه 1929، از نظر حقوقي و قابليت استناد مصداقي، به نفع ايران تضعيف مي کند و آن عبارت «designed» است که در واقع گوياي اين موضوع است که در صورتي فعاليت موشکي براي ايران ممنوع شده که آشکارا و مستقيما سيستم موشکي براي قابليت حمل سلاح هسته اي «طراحي» شده باشد؛ موضوعي که ايران هيچگاه به دنبال آن نبوده و تاکنون هم هيچ مستندي از اينکه ايران در توسعه برنامه موشکي خود به دنبال دستيابي به چنين فن آوري بوده باشد، وجود نداشته است.

 

آنچه در متن قطعنامه 2231 آمده به روشني نشان مي دهد که فعاليت هاي ايران در حوزه موشکي، چه موارد قبلي آن که با شکست مواجه شد و چه مورد اخير آن که توسط سپاه پاسداران انجام و در مدار قرار گرفت، هيچ مغايرتي با متن و روح اين قطعنامه ندارد و هياهو و جنجال مقام هاي سياسي غربي در اين خصوص کاملا بي مورد و فاقد وجاهت قانوني و حقوقي است.

 

ترديدي در روشن و واضح بودن عبارات و جملات متن قطعنامه 2231 در خصوص برنامه موشکي ايران وجود ندارد و حتي شايد بتوان به سختي آن را متني «مصالحه اي»، آنگونه که در متون بين المللي مرسوم است، دانست. آنچه تهران مي گويد و آنچه غربي ها بر آن اصرار دارند در ظاهر جنگ تفسيرها و برداشت هاي مختلف از يک متن واحد است. 

 

مقام هاي سياسي غربي حتي به ديدگاه و نظرات کارشناسي و فني متخصصان و کارشناسان موشکي موسسات و انديشکده هاي خودشان هم توجهي نمي کنند که بارها تاکيد کرده اند که تغيير برنامه متعارف فعلي موشکي ايران به يک برنامه نظامي - هسته اي نيازمند بکارگيري فن آوري و ايجاد تغييراتي در ساختار برنامه موشکي ايران است که هيچ نشانه اي وجود ندارد که ايران قصد انجام آن را داشته باشد و حتي به گزارش هاي بسيار زيادي در خصوص ويژگي هاي فني موشک هاي ايران از نظر «برد» و «قدرت حمل» هم توجهي نمي کنند و صرفا، و با هر موفقيتي که ايران در اين عرصه به دست مي آورد و با هر تلاش و تحرکي که ايران در اين موضوع از خود نشان مي دهد، ادعاي نقض قطعنامه 2231 را طوطي وار مطرح و مکررا تکرار مي کنند.

 

شايد غربي ها، آنطور که سابقه آنها در موضوعات مختلف نشان داده است، در نهايت و با همين هياهو ها و جنجال ها موفق بشوند موضوع برنامه موشکي ايران و ادعاي نقض قطعنامه 2231 را در شوراي امنيت مطرح کنند ولي قطعا تمام کارشناسان و تحليل گران منصف جامعه بين المللي به يقين مي دانند که ايران نه تنها تاکنون هيچ نقضي از قطعنامه 2231 در هيچ عرصه اي مرتکب نشده بلکه از بسياري از حقوق و منافع برجام که با قطعنامه شوراي امنيت جنبه اي کاملا بين المللي و جهان شمول هم به خود گرفته، بهره نبرده است.

 

با نزديک شدن به اکتبر سال جاري و فرارسيدن موعد برداشته شدن محدوديت هاي تسليحاتي ايران در سازمان ملل (براساس توافق برجام) بايد انتظار فشارها و فضاسازي هاي بيشتري از سوي مقامات غربي و محافل ضدايراني را داشت. براساس مفاد برجام، محدوديت هاي تسليحاتي سازمان ملل عليه ايران در اکتبر سال 2020 به صورت اتوماتيک برداشته خواهد شد.

 

معصومه پورصادقي

لینک کوتاه پست:
https://masaf.ir/najva/post/36468
0 نظر
دسته بندی