× تماس با ما
0 0 نظرات 360 بازدید
تاریخ انتشار 21 - 1399/12/23

اصطلاحات معماری سنتی ایرانی

اصطلاحات معماری سنتی ایرانی

اجزاي چفد (واژه شناسي)-قسمت دوم

درونسو(يا مقعر):خط منحني الف-د-ب است که در پايين برونسو قرار ميگيرد.با توجه به اين که هر چفد داراي  يک ضخامت(تبره) است درونسو را مي توان سطح دروني چفد دانست.

برونسو(يا محدب):خط الف1-د1-ب1 است. اين خط در همه چفد ها ديده نمي شود.در بناهاي مسکوني و عمومي در زير آرايه هاي آجري و يا کاشي جاي ميگيرد.از انجا که تبره چفد معمولا در طول آن ثابت نيست و تا به رسيدن به تيزه در چند مرحله کاهش مي يابد،شکلي متغير دارد و نيمرخ آن مانند درونسو نيست. در پل ها که سازه هاي نمايان دارند مي توان  برونسوي يک چفد را ديد.

قطاع يا رديف هاي آجري:واژه قطاع را ميتوان براي چفد هاي سنگي به کار برد؛ زيرا اندازه هر سنگ به گونه اي است که قابل  جداسازي با سنگ هاي کناري آن است.اما براي چفد هاي آجري مي توان از رديف آجري استفاده کرد.قرارگيري رديف هاي آجري يک چفد را شکل مي دهد.

زاويه شکر گاه:استاد پيرنيا از سه واژه تخصصي(شکرگاه،ايوارگاه،کلکن)براي نشان دادن تغييرات ايستايي چفد بهره ميگيرد. زاويه شکرگاه در چفد هاي تيزه دار نسبت به سطح افق 22/5 درجه است.در اين مکان شکست چفد رو به بيرون است.

زاويه ايوارگاه:بخشي از چفد در زاويه 67/5 درجه نسبت به خط افق است.در اينجا شکست چفد رو به درون است(پيرنيا،1373،ص8)

منبع : معماري ايراني نيارش،غلامحسين معماريان و هادي صفايي پور،ص92-95

لینک کوتاه پست:
https://masaf.ir/memari/post/61569
0 نظر