× تماس با ما
1 0 نظرات 80 بازدید
تاریخ انتشار 22 روز پیش

وقتی علایق‌مان بهانه تراشی می‌کنند

وقتی علایق‌مان بهانه تراشی می‌کنند

وقتي علايق‌مان بهانه تراشي مي‌کنند

همه‌ي ما بَرده هستيم، بَرده‌ي علايقِ خود؛ درست زماني که بين علايقِ خودمان و حضرت، علايق خودمان را انتخاب مي‌کنيم، پاي توجيه به زندگي‌مان باز مي‌شود.

اين يعني ما فقط تا زماني پاي کار امام هستيم که منافع‌مان به خطر نيفتد. دُرست مثل افرادي که به بهانه‌هاي مختلف (ترس از دشمن، ترسِ از دست دادن سهمِ بيت‌المال، تنها ماندن زن و فرزند و...) امام حسين را تنها گذاشتند. البته در آن ميان، عده‌اي هم بودن که به خاطر امام از همه چيز خود گذشتند. نه فقط از حرام، بلکه حتي از حلال و مستحب نيز گذشتند؛ حج را رها کردند و به طواف امام حسين رفتند.

گاهي انسان چيزهاي زيادي را به خاطر کسي که دوستش دارد از دست مي‌دهد، اما فاجعه زماني رخ مي‌دهد که به خاطر چيزهاي بي‌ارزش و زود گذر، امام را از دست بدهي. کاش مي‌شد ذهن و قلبمان را از هر چيزي غير از امام، پاک و آن را ضدعفوني کنيم، تا ويروسِ گناه و دنيا دوستي نابود شود.

براي عمل جراحيِ جسمِ انسان، او را بيهوش مي‌کنند، اما براي عمل کردنِ روح، بايد آن را بيدار کرد تا بفهمد بعضي لذتها ارزشِ ذلت ندارد. يادمان باشد، حتي اگر بهترين زندگي را داشته باشيم، بالاخره مي‌ميريم و نمي‌توانيم هيچ چيز را با خودمان به آن دنيا ببريم، اما با حضرت به سعادت جاودانه مي‌رسيم، همانطور که يارانِ امام حسين جاودانه شدند.

توجيه المسائل کربلا 7

لینک کوتاه پست:
https://masaf.ir/mahdiaran/post/59197
0 نظر